این روزها روزهای چندان جالبی نیستن....
ته مانده امتحانا....
پروژه....
علافی و تکرار...
دلتنگی برای دوستام و شیطنت های مدرسه ای...
و...

....تناقضی که با خودم پیدا کردم...
یه جور دلخوری از خودم...
از خودم شاکیم...
خیلی زیاد...

و البته....
دردناک ترین حادثه ی این روزها سالگرد کنکور...
تاثیر گذارترین اتفاق زندگیم...
این روزها خاطراتی برام یادآوری میشن که هیچ دوستشون ندارم...
استرس....فشار....دلتنگی.....
گریه های شب و روز کنکور....

ودر کنار این همه سختی خاطرات بودن با کسانی که دوستشون دارم...
از صبح زود تا آخر شب با بهترین دوست و همراهم پا به پای هم میخوندیم...

آن روزها انگار دلهامون شیشه ای تر بود...
خدا در لحظه هامون جریان داشت...
انگار دلهامون ابری بود....با تلنگری بغضمون میشکست....
و با تمام وجود خدا رو میشد احساس کرد...

این روزها اما...
هم خودم رو گم کردم...
هم....